Runaway Drops

Αυτό το blog...

2006-05-24T01:40:00.000-07:00

...ολοκλήρωσε τη θητεία του.

Ήρθε η ώρα να κοιμηθεί στο λήθαργο της μπλογκόσφαιρας.

Αυτό το blog ευχαριστεί όλους.

Κυριακάτικη σιωπή

2006-05-14T03:19:00.000-07:00

Ο κυριακάτικος καφές μετά το ξύπνημα που μοιάζει με fade in είναι ένα ιερό και βασανιστικό πράγμα που σε παρασύρει σχεδόν σαδιστικά σε ένα μαλακισμένο και σουρεαλιστικό ρυάκι σκέψεων.

Είναι σκέψεις που δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις άλλες σκέψεις -αυτές της εβδομάδας. Έχουν να κάνουν με πιο βαθιά και πολύ πιο προσωπικά θέματα σχετικά με το πού πας ("ρε έρμε"), τι σκατά θες επιτέλους ("ρε αλλοπρόσαλλε μαλάκα") και πότε θα βάψεις αυτόν τον τοίχο ("έχει γίνει μπουρδέλο").

Πίνοντας καφέ αμίλητος (κατά προτίμηση... Σεβαστείτε το και μην επιτίθεστε στα τηλέφωνα) με πρησμένα μάτια, το βλέμμα σου (κάθε άλλο παρά σπιρτόζο και sexy, πρωί - πρωί στη μια και είκοσι) κάνει απέναντί σου ένα αργό, λίγο ανεύθυνο traveling πάνω στις ράχες των βιβλίων (από τα αριστερά προς τα δεξιά) και θυμάσαι όλα εκείνα που δεν έχεις ακόμα διαβάσει ενώ σκιζόσουν από ενθουσιασμό όταν τα αποκτούσες ("Τέλεια! Έψαχνα τόσο καιρό το καινούριο του Peter Shapiro!")

Κοιτάζεις λίγο παραιτημένα τα cds, ειδικά αυτά που δεν έχουν ακόμα ξεφορτωθεί την προστατευτική ζελατίνα του πολυκαταστήματος (φασκιωμένα σφιχτά, σαν να κρύβουν μέσα τους θανατηφόρι ιό) και σε πιάνει ένας καημός, τύπου και καλά, υπαρξιακός ("Γιατί το πήρα τώρα, εγώ αυτό...") Αντί να τον αντιμετωπίσεις φυσικά, γυρίζεις το κεφάλι σου αλλού και το μάτι σου πέφτει στα περιοδικά... Εκεί τώρα δεν έχεις καμία τύχη...

Σηκώνεσαι σαν yeti... προχωράς προς το cd player... Πατάς το play. Μέσα έχει ξεμείνει το καινούριο των Secret Machines... Είναι καλό τώρα αυτό; Η κούπα με τον καφέ έχει ξάφνου αδειάσει. Δεν είναι ασύλληπτα βασανιστικό να τελειώνει ο καφές στην κούπα, όταν αυτό που πραγματικά θες είναι άλλη μια κολυμπήθρα από το αγαπημένο μαυροζούμι;

Στέκεσαι για λίγο μετέωρος όρθιος... Δεν ξέρεις αν πρέπει να πας προς την τουαλέτα ή προς την κουζίνα. Τα βρίσκεις και τα δύο μάταια. Σαβουριάζεσαι στον καναπέ.

Και ξεκινάς από την αρχή, κοιτώντας το ρολόι: 16:42...

Δεκαπέντε χρόνια πριν...

2006-05-09T12:36:00.000-07:00

...το Νοέμβριο του 1991, στο περιοδικό Κλικ, ο Γιώργος Πανόπουλος και η Σοφία Κιντή έγραψαν ένα θέμα για το πώς θα ήταν η ζωή ενός νοικοκυριού αν συνέβαιναν όλα αυτά που βλέπαμε -τότε- στις διαφημίσεις.

Μεταφέρω ένα απόσπασμα:

Πρωινό, δηλαδή Breakfast:
Κάποιος αόρατος πλακατζής φτιάχνει κάθε πρωί στο τραπέζι, το κέφι της οικογένειας.
Όλοι γελάνε διαρκώς, χωρίς κανείς να έχει πει αστείο στον άλλον.
Αλλά και το πρόγευμα θυμίζει τουλάχιστον Μεγάλο Φαγοπότι.
Οι φρυγανιές είναι εννιάσπορες το λιγότερο, με εννιά σπόρους δημητριακών ή Elite σίτου με σουσάμι και όπως πάντα στη διαφανή συσκευασία, για να βλέπετε τι αγοράζετε.
Το γάλα Δέλτα δεν το αγοράζουν γιατί φτάνει μόνο του στο ψυγείο τους μέσα σε λίγες ώρες και ο καφές έχει έρθει μόλις από τη Βραζιλία, φρεσκοκαβουρντισμένος, ψιλοκομμένος, φρεσκοαλεσμένος, πιο φρέσκος δε γίνεται.
(Τη Βραζιλιάνα που τον έφερε δεν τη βλέπουμε γιατί είχε επειγόντως πρόγραμμα μάμπο στις φυτείες του Αμαζονίου)
Η Κατερίνα ρωτάει συνέχεια "γιατί μαμά;" δείχνοντας το άλλο δίδυμο και η Χαρούλα με στοργή απαντάει:
"Γιατί το Neslac είναι το μόνο γάλα ειδικά τροποποιημένο για μικρά παιδιά. Το 'πιες κιόλας;"
"Γιατί μαμά;"
"Γιατί μαμά, τα παιδιά του Neslac είναι ζωηρά," παρεμβαίνει ο Νίκος.
Τότε όμως η Χαρούλα βλέπει τη Μικρή Ολλανδέζα που φόρεσε τα καλά της, συγκινείται και ανακοινώνει στην οικογένεια:
"Αν πρόκειται για το γάλα του παιδιού μου, έχω απαιτήσεις. Κανένας συμβιβασμός."
Αυτή ακριβώς τη στιγμή, ένα τρελό κέφι συνεπαίρνει τη μικρή Κατερίνα.
"ΚΑΙ: Ήλθε το Alsachoco, choco, choco...", τραγουδάει και χορεύει σαν την Carmen Miranda, ενώ οι γονείς της την κοιτάνε με γλυκιά συγκατάβαση για να μην της δημιουργήσουν ψυχικό τραύμα.

Η Άννα ξαφνικά σκέφτεται μήπως το σαμπουάν που χρησιμοποιεί χαλαρώνει την περμανάντ της.
Τρέχει στο μπάνιο και τσακίζει το Affinity αλλά έτσι χάνει το πρόγευμα και τη βγάζει με croissant Seven Days για να γεμίσει η μέρα της με γεύση, μπανάνα Chiquita γιατί έχει μπλε ετικέτα, άρα είναι σινιέ, 2 - 3 γαριδάκια τεράστια σε μέγεθος και σε απόλαυση, τσίχλες Trident γιατί υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους την εμπιστεύεται και αυτή τη στιγμή, δείχνει χαμογελώντας στην οικογένειά της τους 32 χωρίς τους φρονιμίτες.
Τέλος, επειδή έχει πολλά να κάνει, πίνει ένα Βλάχας ελαφρύ, οπότε είναι αναγκασμένη να κάνει μια πεντάλεπτη ιππασία με τον Ψαρρή στην αυλή, φορώντας πλουμιστά λευκά.

Όταν εμφανίζεται ο Παναγιώτης, κρατάει το κλειδί της πιο απίθανης μανίας και προσκαλεί την οικογένεια στην Zwanomania.
Δεν βρίσκει όμως τη φανέλα του μπάσκετ.
"Μαμά πού είναι η φανέλα του μπάσκετ;"
"Είναι άπλυτη. Αύριο θα βάλω πλυντήριο."
"Μα βρε μαμά, σήμερα είναι ο μεγάλος αγώνας!"
"Θεέ μου! Σήμερα; Τέτοια ώρα, τι μπορείς να κάνεις;"
Σε δυόμισυ δευτερόλεπτα η μητέρα βάζει τρίποντο με ένα Persil Express και μένει υποχρεωμένη με την ευγένεια του νέου πλυντηρίου Philips, οπότε χαϊδεύει ένα κουνέλι που κυκλοφορεί στο σπίτι και είναι φίλος του "γεια σας, είμαι το Cajoline" (που τραγουδάει συνέχεια το Killing Me Softly).

Η κόρνα του σχολικού χτυπάει για τα δίδυμα.
Το ένα κρατάει τσάντα Βέγγος, το άλλο Κοντογιαννίδης.
Ο Νίκος τα συνοδεύει στο σχολικό λέγοντας στο μικρότερο (κατά 5 λεπτά) από τα δύο:
"Το μέλλον σε περιμένει, μικρούλη μου.
Κράτα το χέρι μου και μη φοβάσαι τίποτα."
Έπειτα με φωνή βαρύτονου τραγουδάει αμέριμνα
"Γά-λα Βλά-χας Ε-βα-πο-ρέ,
Με-γα-λώ-νει, με-γα-λώ-νει (δις) γε-ρά παι-διάάάάά...
Με τη Nestle είμαι σίγουρος.
Για σένα."

Μόνο το ένα μπαίνει στο σχολικό.
Το άλλο πηγαίνει για κοπάνα σ' έναν ήλιο από φελιζόλ.
Ο Νίκος περιμένει την Κατερίνα να σκαρφαλώσει στον ήλιο, βάζει Friskies στο σκυλί, δίνοντάς του μια στον πισινό γιατί, εκτός από ισορροπημένη τροφή που του αρέσει πολύ, χρειάζεται και αγάπη.
Τέλος, φιλώντας τη Χαρούλα, φεύγει με το νέο Favorite Ecotronic που είναι και πολύ αυτοκίνητο.
Οι δρόμοι της οικογένειας χωρίζουν.

Κάνει βάρος...

2006-05-08T15:20:00.000-07:00

...ή εγώ βαριέμαι;

The Proposition

2006-05-06T02:24:00.000-07:00

Η ταινία με το περιβόητο σενάριο του Cave είναι ένα στιλιστικό western εκδίκησης με πάρα πάρα πολλές μύγες και μονότονες "ξανθές" εκτάσεις από την αυστραλιανή ενδοχώρα. Με στερεοτυπικούς χαρακτήρες και αγέροχες ερμηνείες. Με ωραίες δύσεις και την απεικόνιση μιας πρόωρης μορφής κοινωνίας που παραπαίει.

Σκεφτόμουν ότι το Proposition είναι μια αντανάκλαση αυτού που είναι και ο Cave σήμερα: ένα στιλιζαρισμένο δημιούργημα που γνωρίζει βαθιά τους κώδικες της απήχησής του. Τους εκμεταλλεύεται και όσο του αποδίδουν, ασχολείται μαζί τους.

Κατέχει καλά τη "βρωμιά" (όπως filth) και αποπνέει υποβλητικά τη "μανία" (όπως fury). Μια καλοεκτελεσμένη σπουδή είναι πάνω στη μανιέρα του είδους. Συγκινησιακά όμως είναι "κρύο ψάρι".

Μοντέρνοι Ήρωες

2006-05-03T15:39:00.000-07:00

...Από πετριά καθαρά, μεταφράζω το βιβλίο του Dave Rimmer, "New Romantics: The Look".

Από ένα κεφάλαιο λοιπόν, με τίτλο "Ρούχα για Ήρωες" μεταφέρω το κάτωθι απόσπασμα.

"Ο Daniel Boorstin υποστήριζε στο Image του 1961, ένα δοκίμιό του για τη γενιά των μαζικών μέσων ενημέρωσης ότι ο Ήρωας έχει αντικατασταθεί από τη Διασημότητα. Ούτε καλός ούτε κακός, ούτε σπουδαίος ούτε κοινός, ο Διάσημος αποτελεί ένα είδος ταυτολογίας: “ένα πρόσωπο που είναι γνωστό για την διασημότητά του.” Δεν είναι καινούριο ως φαινόμενο. Ο Dr. Livingstone ή ο Lawrence της Αραβίας ήταν δημιουργήματα των μαζικών μέσων ενημέρωσης, κάθε στοιχείο τους αλλά και το σύνολο των επιτευγμάτων τους. Ακόμα και σύγχρονοι ήρωες όπως ο Nelson Mandela ή ο Aung San Suu Kyi κρατήθηκαν ζωντανοί κατά τη διάρκεια των σκοτεινών ημερών τουλάχιστον εν μέρει, εξαιτίας της προσοχής που έδειχναν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Δε χρειάζονται όμως πραγματικά, τίποτα αληθινά επιτεύγματα. Το να είσαι διάσημος είναι αρκετό ώστε να κερδίσεις στα φώτα της δημοσιότητας και να παραμείνεις εκεί. Η ισχύς τους δεν προσμετράται με σπουδαία κατορθώματα αλλά από το βάρος των αποκομμάτων του Τύπου. Ο ήρωας ήταν ένας μεγάλος άντρας. Ο διάσημος είναι απλά ένα μεγάλο όνομα. “Αν οι ζωές τους είναι άδειες από δραματικά γεγονότα ή επιτεύγματα, αυτό συμβαίνει απλά, όπως θα περιμέναμε, επειδή δεν είναι γνωστοί για δραματικά γεγονότα ή επιτεύγματα. Είναι διασημότητες. Η μόνη τους αξίωση στη φήμη είναι η ίδια η φήμη τους. Είναι θρυλικοί για τη θρυλικότητά τους.”

Δε θέλω να τη ζω αυτή την εποχή.

Σκιές Λεσπριτίας

2006-04-27T18:26:00.000-07:00

...Έτσι όπως με κοιτάς μου έρχεται να σου ζητήσω συγνώμη...

_____________________________

- Δεν είναι media whore. Είναι απλά ανασφαλής.
- Τον υπερασπίζομαι παντού. Τον πιστεύω.
- Καμία σχέση με killer. Τον ξέρω δύο χρόνια.

___________________________________________

- Οι Τοξότες δίνετε την αίσθηση ότι είστε έτοιμοι να ακούστε τα προβλήματα όλων.
- Μα είμαστε...
- Όλοι ψευδαισθάνονται ότι είστε για αυτούς.
- Ευτυχώς δεν έχουν όλοι το δικό σου i.q.

Έχω στο στομάχι μου μια σκούπα Hoover...

2006-04-21T00:37:00.000-07:00

...μια βασανιστική φυσούνα που ρουφάει από μέσα όλα μου τα σωθικά.

Αλλάζω τακτικά τις σακούλες για να μπορούν να χωράνε όλα τα ουσιαστικά συστατικά που η σκούπα τρυγάει από τον οργανισμό μου.

Τις γεμάτες σακούλες που, ευλαβικά, βγάζω από τη σκούπα, τις αδειάζω μετά σε ένα κουβά και κάθομαι και χαζεύω τα ευρήματα, σκαλίζοντας: μέχρι και πελώρια ολογράμματα ανθρώπων βρίσκω στον κουβά...

Μετά, αφού παρατηρήσω και την παραμικρή λεπτομέρεια των ευρημάτων, κάθομαι και τα ξαναβάζω στον κουβά, πηγαίνω στην τουαλέτα, τα αδειάζω στη λεκάνη της τουαλέτας και τραβάω το καζανάκι.

Παρατηρώ τα συστατικά μου να μπαίνουν στη δίνη του νερού και να καταπίνονται στο σκοτάδι της αποχέτευσης.

Ύστερα, αράζω και κάνω ένα τσιγαράκι και νιώθω πάλι την ίδια διαδικασία να παίρνει μπρος.

Γεννιούνται στο στομάχι (γιατί εκεί όμως; μάλλον επειδή υπάρχει χώρος) κάτι πελώρια άγχη, κάτι αναλαμπές, κάτι υπολείματα γέλιου -όλα τα πράγματα που δημιουργούνται από το μυαλό ή από κάπου αλλού και κατεβαίνουν στο στομάχι- τα νιώθω να σαλεύουν και μετά η σκούπα μου ξαναμπαίνει σε λειτουργία...

Η ίδια αίσθηση - η ίδια διαδικασία...

Όταν η Hoover μου ξεχαρβαλωθεί, θα ξέρω ότι θα είμαι λίγο πιο κανονικός - λίγο πιο πολύ ο εαυτός μου. Θα μπορώ να ξαναφάω κανονικά, να κοιμηθώ χωρίς παρεμβολές από το βραχίονα απορρόφησης σωθικών, να αφήνομαι απερίσπαστα στις καθημερινές μου δραστηριότητες.

Μέχρι τότε θα πονάω και θα σκαλίζω (και θα καταπίνω κανά Malox τάχα μου).

Δε μου μένει να κάνω και πολλά.

Θες να ανήκεις;

2006-04-15T03:56:00.000-07:00

Δεν ανήκω πουθενά.
Δεν θέλω να ανήκω σε κανέναν και τίποτα.
Είμαι ελεύθερος!

Το άλλο με την ξανθιά το ξέρεις;

Δεξιά το This Year's Model του Elvis Costello.
Περιέχει το "You Belong To Me" με τους σοφούς στίχους.

Και έρχεται μια μέρα...

2006-04-11T12:59:00.000-07:00

...Είσαι disco fan.
Λατρεύεις τις Sister Sledge, νιώθεις μαγεμένος όταν ακούς τις παραγωγές του Patrick Adams, αισθάνεσαι ότι οι Chic είναι ένα group που σου απευθύνεται, πράγματι πιστεύεις ότι οι Machine άλλαξαν τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τη ζωή και οι Bumblebee Unlimited είναι ένα κοινό μυστικό με τους πεφωτισμένους εκλεκτούς γνωστούς σου.

Κι έρχεται μια μέρα που δεν ξεκολλάς από τον Roy Harper.

...Είσαι socializing αγρίμι.
Το Toy είναι η αυλή σου, το Pop είναι το σαλόνι σου, το Kinky εκεί που δέχεσαι τους φίλους σου για να συζητήσετε και οι βόλτες με φίλους για σινεμά - φαγητό - ποτά είναι το βούτυρο στο ψωμί σου. Και μετά ένα πάρτι. Και μετά ένα χορταστικό πρωινό και ούτω καθ' εξής.

Κι έρχεται μια μέρα που δε διανοείσαι να κάνεις κάτι άλλο πέρα από το να κοιτάς επί ώρες το ταβάνι. Με ελαφρύ μειδίαμα.

...Είσαι καλοφαγάς
Εκτιμάς την πατάτα-σε-ενδιαφέρουσα, ξέρεις να ξεχωρίζεις μια καλή τάρτα σπανάκι με δεντρολίβανο όταν τη βλέπεις και οδηγείσαι από τη μυρωδιά σε μια κουζίνα που ψήνει rost beaf με δαμάσκηνα. Επίσης τσακίζεις όλο το trash food του ντουνιά, σε απίστευτες ποσότητες.

Κι έρχεται μια μέρα που απλά έχεις ξεχάσει να φας.

...Είσαι ο εαυτός σου.
Σου αρέσει να γελάς με την D. να παίζεις Nintendo με τον Α. και τον Θ., να πηγαίνεις στα πάρτι της Β. και της Χ., να πίνεις με τον Χ. και να μιλάς στον τηλέφωνο με τον Α. για να μαθαίνεις τα νέα. Σου αρέσει να κράζεις τον Κ. για τις μαλακίες που κάνει στους έρωτές του, να πηγαίνεις σινεμά με τον Σ., να σηκώνεις τα ράφια των δισκοπωλείων με τον άλλο Θ, να χαζεύεις το Σαρωνικό από την αυλή της Λ. και να κακαρίζεις μέχρι λιποθυμίας με τον Λ.

Κι έρχεται μια μέρα που δεν μπορείς να σηκωθείς από την πολυθρόνα. Σιωπηλά.

Κι έρχεται μια γαμημένη μέρα που λείπεις από τον εαυτό σου.

Έρχεται αυτή η μέρα που έχει μετακομίσει το μέσα σου και δε σε έχει ειδοποιήσει καν.

Τα τρία πράγματα που μου αρέσουν τελευταία...

2006-04-06T07:21:00.000-07:00

...είναι απλά και εγγυημένα.

Το "Heavens Above" των Communards.
Ο Jimmy τραγουδάει σε αυτό το κλασικό κομμάτι που περιμένει απεγνωσμένα να ανακαλυφθεί, με ένα σπαραγμό απίθανο. Είναι η τέλεια αντίθεση να τον ακούς να τραγουδάει "Έχω έναν άγγελο" με αυτή τη φωνή και αυτή τη διάθεση. Νιώθει κανείς, ότι τον βαραίνει που τον "έχει τον -έρμο τον- άγγελο".

Η Quiche Lorraine που φτιάχνω με συντριπτική συχνότητα
Καταπληκτική διαδικασία, απίστευτη μυρωδιά, αίσθηση επιτεύγματος όταν βγαίνει από το φούρνο. Είμαι πολύ χαρούμενος με την τάρτα που φτιάχνω και η χαρά μου φαίνεται διαυγέστερη όταν τη συνοδεύω με τσάι tropical fruits (φτηνή ποικιλία αλλά εγγυημένη)

Η κλειστή τηλεόραση
Μοιάζει με ερείπιο που κάθε μέρα πρέπει να του καταθέτει κανείς ένα φόρο τιμής, όπως ας πούμε ένα υποτιμητικό ξεσκόνισμα. Το μαύρο της κλειστής τηλεόρασης έχει μια θαμπάδα απαράμιλλη.

Πείτε μου κι εσείς, ρε...

Νόμιζα ότι βγάζω μόνο...

2006-03-06T04:46:00.000-08:00

...την καλή πλευρά στους άλλους.
Αυτό ήθελα πάντα.
Δεν θέλω να διαψευστώ.
Θα κάνω τα πάντα γι' αυτό.

"What You Can't Fix, You Have To Bear It"...

2006-01-27T14:15:00.000-08:00

O Ένις λέει καρτερικά την ατάκα του στον Τζακ, στην καινούρια ταινία του Ang Lee, σε μια σκηνή που απαιτείται η ανοχή και η αντοχή και των δύο...

Η καρτερικότητα του Ένις όμως σε ξεγυμνώνει και σε εκθέτει - σε πετάει σαν σκουπίδι πίσω εκεί που τα έκανες μαντάρα. Με την έπαρση τού ανθρώπου που προτάσσει τη λογική του απέναντι στο ανέφικτο.
Μα τι γελοίοι που είμαστε...

Το είδα σήμερα το Brokeback Mountain - μπήκα στο σκοτάδι και έφυγα σαν κυνηγημένος μέσα στο σκοτάδι, για να μην αφήσω να φανεί στους υπόλοιπους (γνωστούς) που βρίσκονταν στην αίθουσα, αυτό που τόσο περίτεχνα και με τόσο γαμημένο κόπο προσπάθησα να σκοτώσω μέσα μου, εδώ και πέντε - έξι χρόνια...

Μου έκανε κακό το "Brokeback Mountain". Ή πολύ καλό.
Το στομάχι μου δέθηκε κόμπος, οι περαστικοί στην Πανεπιστημίου μού φαίνονταν δήμιοι, ένιωσα σαν γελοίο έκθεμα στα μάτια τους και στη δουλειά μετά επικοινωνούσα με το στανιό σαν ζόμπι, σαν ένοχο ρημάδι μιας κατάστασης που έσφαξα.

Μου έκανε κακό το "Brokeback Mountain".
Μου έδωσε να (ξανα)καταλάβω ότι όσο και να προσπαθήσω (-ήσεις), είναι αδύνατο να επιβάλλω (-λεις) "λογικές αναγκαιότητες" σε κάτι που τόσο ξεκάθαρα αναζητάει η ψυχή. Μα τι ανόητοι είμαστε που πιστεύουμε ότι θα γλυτώσουμε από τα συναισθήματα που κάνουμε ότι δε μας πιάνουν...

Μου τάραξε το σύμπαν το "Brokeback Mountain".
Μου έδωσε μια ειρωνική κλωτσιά στο στομάχι - εκεί ακριβώς που νόμιζα ότι έχω -με περηφάνεια για το μαρτυρικό αλλά ηρωικό κατόρθωμά μου, τότε- καταχωνιάσει το "πτώμα" του δικού μου "Brokeback".

Μου γάμησε την ύπαρξη το "Brokeback Mountain"
Μού θύμισε ότι ένας τόπος (το βουνό Brokeback) που υποτίθεται είναι ένας παράδεισος απόδρασης, μια ερημιά ελευθερίας και τελείωσης, δε γίνεται να μετατραπεί σε Γολγοθάς. Θα ξαναβλαστήσει όπως το χορτάρι στο βουνό και θα σου θυμίσει ότι όσο και αν το ανεβαίνεις μόνος, η εκλεκτή σου παρέα θα είναι εκεί. Δίπλα σου, πάνω σου, μπροστά σου, μέσα σου.

Με γονάτισε εξευτελιστικά το "Brokeback Mountain"
Με έφερε αντιμέτωπο με τον τρόμο τού ανθρώπου μπροστά στην απώλεια απ' αυτήν που πονάει τόσο πολύ, που σου τραβάει τις φλέβες σαν τζάνκι σε αποτοξίνωση. Με έφερε φάτσα κάρτα με την φρικτή τιμωρία που υπάρχει παντού τριγύρω για αυτούς που αψηφούν τον πραγματικό έρωτα, ως ρομαντικές μαλακίες.

"Jack... I Swear..." τελειώνει η ταινία με τον Ένις να ορκίζεται στο ματωμένο πουκάμισο του Τζακ. Και να μην ορκιζόταν, άλλη επιλογή δεν είχε.

Αλήθεια. Ευχήθηκε, ο καημένος, στα μέσα της ταινίας να "ήξερε πώς να τον εγκαταλείψει".
Οι ευχές δεν δίνουν λύσεις όμως.

Ποτέ δε μαθαίνουμε πώς να εγκαταλείπουμε.

Η ξεχωριστή σου λίστα για το i-podisco...

2006-01-23T11:33:00.000-08:00

01. Ashford & Simpson
It Seems To Hang On
02. Bumblebee Unlimited
Lady Bug
03. Cheryl Lynn Star Love
04. Linda Clifford You Are You Are
05. GQ Disco Nights (Rock Freak)
06. Machine
There But For The Grace Of God Go I
07. Madleen Kane You Can
08. Slave Just A Touch Of Love
09. Wardell Piper Super Sweet
10. Space Magic Fly

Όταν συμπληρώσεις τη δεκάδα έχεις bonus πίστα.

Groove me right or prove me wrong,

stars tonite keep moving strong

Το δίλημμα είναι...

2006-01-09T12:59:00.000-08:00

...ευτυχισμένος ή επιτυχημένος;

Επί όπως επιθετικά - επι τούτου - επιδεικτικά - επιληπτικά - επιδερμικά...

Ευ όπως ευοίωνα - ευάρεστα - ευδαιμονικά - ευφημικά - εύκολα...

Καλημέρα...

2006-01-01T03:57:00.000-08:00

Ήσυχα...

2005-11-05T02:23:00.000-08:00

...Σηκώθηκα το πρωινό του Σαββάτου, μερικές ώρες μετά την κηδεία.
Το φως ήταν λαμπερό και πλούσιο σαν τις μέρες που η Νίκη στεκόταν ανάμεσα στους πανσέδες της στον Άγιο Αντρέα και σκάλιζε τα ρυάκια της για να τρέχει το νερό χωρίς εμπόδια.

Έβαλα το Computer World των Kraftwerk και έκατσα να απολαύσω τον καφέ μου.
Το σπίτι είχε μια ησυχία, απαλλαγμένη πια από το βάρος της απουσίας.
Τα bleeps απλώνονταν στο κεφάλι μου με μια ευγένεια που την έχω πολύ ανάγκη.
Συνοδεύουν το ταξίδι της με διακριτικότητα και κομψότητα και ανακουφίζουν τα πιεσμένα κύτταρα του δικού μου εγκέφαλου...
Ωραίες, λιτές γραμμές και μια βαθιά μελωδικότητα στον πυρήνα, τόσο ανθρώπινη.

Μου έλεγε τη νύχτα ότι εκεί που πάει, τον έχουν αφήσει τον κήπο να βλαστήσει ανεξέλεγκτα και ότι θα σηκώσει πάλι -για μια ακόμη φορά και ποιος ξέρει πόσες ακόμη- τα μανίκια να βάλει μια τάξη.
Οι μπανανιές έχουν μπλέξει με τις βουκαμβίλιες και τα φύλλα τους κάνουν σκια - "καλύτερα, γιατί κάνει τόση ζέστη που θέλω να δροσιστώ".
Είναι χαμογελαστή και φοράει εκείνο το ωραίο εμπριμέ φουστάνι με τα γήινα χρώματα που της αφήνει ευχέρεια κινήσεων χωρίς να τη στενεύει.
"Να ταϊσεις τη Ρόζα και τη Λουκούμη και να μην τις αφήνεις να κοιμούνται πάνω στο air condition - το γεμίζουν τρίχες και θα το φάνε το μπερτάκι τους, πες τους!. Και κράτα τη Φρίντα μακριά από τους βασιλικούς γιατί με την ουρά της, τους διαλύει το τρελόσκυλο."
"Πες στην Ελένη και τον Τάσο ότι αύριο φτιάχνω γεμιστά. Μη φάνε αλλού - θα τους σκοτώσω. Και ο Κωστάκης, να περάσει μωρέ από την Κηφισιά να μου πάρει τρεις κρέμες από το Βάρσο. Και τα Χριστούγεννα, η Άση, πες της να αφήσει τις ντροπές, θα φάμε όλοι μαζί..."
"Ακόμη να πας οδοντίατρο εσύ;"...

Ταπεινά μαστιγώνομαι μπροστά σας...

2005-10-26T13:02:00.000-07:00

...για την άθλια παραπληροφόρηση στην οποία -πιστέψτε με, αγαπητοί ένορκοι- και εγώ εγκλωβίστηκα άθελά μου...

Δεν ήταν πρόθεσή μου.

Το καζάν ντιπί "δεν περιέχει ίχνος κοτόπουλου αλλά γάλα βούβαλου (ιδανικά) και είναι μια ανατολίτικη εκδοχή της crème brulle", όπως με πληροφόρησε ο Spoonfull Weighs A Ton* συνεχίζοντας, "αυτό που περιέχει στήθος κοτόπουλου είναι το ταούκ γιουκσού (το οποίο είναι επίσης υπέροχο) "

Είναι βαριά η κατηγορία της παραπλάνησης και ξέρω ότι δεν προβλέπεται "άγνοια νόμου" (στην προκειμένη, άγνοια ζαχαροπλαστικής ακρίβειας), για τον παραβάτη... αλλά ομολογήστε το και σεις...

Πόσες φορές έχετε οδηγηθεί σε άλλ' αντ' άλλων συμπεράσματα για το τι πραγματικά περιέχει το μαλλί της γριας ή η βανίλια (για να ξεκινήσουμε από τα basics...)

Πόσο μάλλον το ταούκ γιουκτσού!

Να χέσω μέσα στις λεπτές απολήξεις του γλυκού μου αισθητηρίου, λοιπόν κυρίες και κύριοι.

Δεν είμαι γκουρμέ εγώ, σαβουροφαγάς είμαι!

* Spoonful Weighs A Ton: άλλα παρόμοια mocks:
Artist Former Known As Prince,
Former Yugoslavian Republica of Macedonia,
MFSB (Mother Fuckin' Sons Of Bitches ή αν είστε p.c., Mothers, Fathers, Sisters, Brothers).
Εγώ όμως δεν είμαι p.c.
Mac είμαι.
Σαν τον Intermission και τον Lost Boy.
Επίσης το μυαλό μου είναι όντως σαν τζελ από χτες.
Φοβάμαι θα συνεχίσει και αύριο.

Ποτέ ένα γαλακτομπούρεκο...

2005-10-24T13:16:00.000-07:00

...δεν ήταν τόσο νόστιμο, λαχταριστό και προκλητικό.

Το καλύτερο γλυκό που έχει βγάλει αυτή η μίζερη και σιχαμένη χώρα σαν την Ελλάδα, είναι το γαλακτομπούρεκο του Κοσμικού (στο σταθμό του ΗΣΑΠ του Αγίου Νικολάου).

Κάποιοι θα πλειοδοτήσουν στο καζάν ντιπί.

Αρνούμαι.

Μην τους ακούτε... το καζάν ντιπί φτιάχνεται από στήθος κοτόπουλου και όλοι ξέρουμε ότι τα κοτόπουλα έχουν συνάχι αυτές τις μέρες.

P.S. Να ξέρετε, στα αγγλικά το γαλακτομπούρεκο λέγεται egg custard pie. Μου το είπε μια φανατική φίλη μου γαλακτομπουρεκατζού που ήταν τρελή fan των Altered Images και του Shakin' Stevens. Γεια σου Annharod Elizabeth Candling όπου και να είσαι...

Δε διανοούμαι ότι...

2005-10-20T12:51:00.000-07:00

...το πρωί δε θα πιω καφέ.
Αν θέλετε να με σκοτώσετε εξαφανίστε ένα πρωινό τους καφέδες από τη γη.
Πείτε μου ότι δεν υπάρχει κόκκος καφέ πουθενά.
Θα δείτε μπροστά σας έναν άνθρωπο να καταρέει σαν το 9/11.

Ο καφές είναι το ζωτκότερο κλισέ της ανθρωπότητας.

Είναι ζωογόνος δύναμη και διασώστης.

Σε στηρίζει, σε βγάζει από τις δύσκολες στιγμές, σε γεμίζει νικοτίνη γιατί δεν μπορεί να λειτουργήσει μόνος του και σε κάνει να αναπολείς τι θα μπορούσες να κάνεις αυτή τη στιγμή αν δεν βρισκόσουν σε ένα βαρετό γραφείο.

Είναι νόστιμος, λαχταριστός, σχεδόν ερωτικά θελκτικός...

Οι πρώτες δύο γουλιές καφέ το πρωί σχεδόν με κάνουν να κοκκινίζω...

Hail to my coffee.

All yours mein commandat!

Όποιος βρήκε το νόημα...

2005-10-11T10:55:00.000-07:00

...να μου το φέρει πίσω, παρακαλώ.

Πληρώνω όσο όσο.

Και σε είδος ακόμη.

Πόσο μάλλον σε υπηρεσίες.

Αρκεί να είναι το νόημα, το σωστό, το πρόστυχο.

Ανακαλύψτε τον...

2005-10-08T15:46:00.000-07:00

...Willie Hutch, έστω και τώρα που πέθανε.

- Ένας πραγματικός cool κύριος της Motown που ήξερε να γράφει τραγούδια και να απολαμβάνει τη soul, πριν από τους ακροατές του, ο ίδιος

- Τη Foxy Brown την ξέρετε όλοι.

- Το Mack θα έπρεπε να το ξέρετε όλοι - το ιδανικό ζευγάρι του Shaft

Rest in peace... for sure

Δέκα πράγματα που μου έρχονται αυτόματα στο μυαλό...

2005-09-28T13:58:00.000-07:00

όταν ακούω τους Art Brut

1. Gang Of Four

2. Η εφημερίδα Sounds

3. Η Φωκίωνος Νέγρη

4. Το "Jumpin' In Someone Else's Train" των Cure

5. Η πλατεία Παπαδιαμάντη

6. Ο Βύρωνας
(όχι ο δήμος)

7. Macademia

8. Το κάστρο της Ακροκορίνθου

9. Ένα ξεχειλωμένο ριγέ t-shirt Pulp που έχω.

10. Το "Groovin' Over Beirut" των Proxies (αν δεν κάνω λάθος)

Μετά τις 2 τη νύχτα δε μπορείς...

2005-09-26T02:58:00.000-07:00

...να φας πουθενά της προκοπής στην Αθήνα.
Μόνο κάτι κρέπες και κάτι κουλά σάντουιτς - κορώνα γράμματα για το στομάχι σου.
Δε τα θέλω άλλο τα βρώμικα, θέλω να κλαδέψουν όλες τις βρωμικιές στην Αθήνα.
Έλεος, άμα είσαι νηστικός όλη μέρα και βγαίνεις από τη γαμω-αίθουσα στη 1.25 τη νύχτα, δεν υπάρχει πουθενά στον ήλιο μοίρα.
Μια βόλτα στην περιοχή Αλεξάνδρας στη συμβολή της με την Κηφισίας, εκείνη την ώρα μπορεί να σας κάνει νευρασθενικούς.
Όλα τα branded εστιατόρια της περιοχής σού ρίχνουν πόρτα χαιρέκακα και με μια απορία στο μάτι "πώς είναι δυνατόν να ρωτάς αν σερβίρουμε τέτοια ώρα!"
"Αϊντε πνιγείτε ρε!"

I Couldn't Sacrifice Anything At All To Love

2005-09-21T05:31:00.000-07:00

Take a look at unselected cases

You'll find love has been wrecked

By both sides compromising

Amounting to a disastrous effect

Στο εξώφυλλο του νέου τους album, οι Texas έβαλαν την...

2005-09-15T07:55:00.000-07:00

...Χριστίνα Μπίθα.
Φαντάζομαι ο μόνος λόγος που κρατούν ακόμη το artwork τους Not Final είναι. μήπως βάλουν τη Νάσια Μπίθα ή την Chilli.

Άλλοι καλλιτέχνες ενδεικτικοί που έχουν εμπνευστεί από την ελληνική πραγματικότητα είναι οι Faith No More (Ελευθέριος Βενιζέλος) και οι Simple Minds (Ακρόπολη) σε εξώφυλλα αντίστοιχων albums τους.

Το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών είναι...

2005-09-13T11:07:00.000-07:00

...ένα που δεν ανήκει στο ρεπερτόριο των δύο πιο αγαπημένων μου groups όλων των εποχών (Depeche Mode και B-52's).
Δεν είναι ένα από τα λεγόμενα βαριά και σοβαρά τραγούδια σαν το "Love Will Tear Us Apart" ή το "Smells Like Teen Spirit".
Δεν είναι ένα από τα προφανή τραγούδια που μπαίνουν σε λίστες κολλοσιαίων μουσικών περιοδικών όπως το Mojo και το Uncut.
Δεν άλλαξε τον κόσμο και -thank God- δεν άλλαξε τη ροή της μουσικής ή άλλης ιστορίας.

Το αγαπημένο μου τραγούδι όλων των εποχών, όμως, είναι ένα μικρό ολοκληρωμένο mid tempo coloured pop διαμάντι που όταν το ακούω είναι αδύνατον να μην τραγουδήσω μαζί του.
Ο ήχος είναι ground beat (η πατέντα του Jazzie B. που τη "δανείστηκε" από τον Barry White).
Οι φωνές είναι του Dr. Robert Howard και της Sylvia Tella.

Οι στίχοι είναι ένα ξεφωνητό στην κοινωνικοπολιτική κατάσταση της Αγγλίας της εποχής (τέλη '80s) που με κάποιο περίεργο τρόπο απηχεί και σε προσωπικές συναισθηματικές χορδές...

Δεν το μοιράζομαι συχνά -η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν και συχνά ευκαιρίες- αλλά σήμερα ήθελα.

Editing imaginations

2005-09-11T08:19:00.000-07:00

Θα ήθελα πολύ να κάνω λόγια αυτό που νιώθω, ακούγοντας αυτά τα παιδιά.
Μου είναι αδύνατον όμως.
Από την άλλη, μου είναι αδύνατον να κρατήσω μέσα μου αυτό που νιώθω ακούγοντας αυτά τα παιδιά - γιατί θα πάθω σίγουρα κάτι κακό.
Η φαντασία είναι αχαλίνωτη όταν πλάθει αφ΄εαυτού της, ό,τι της κουκουνιάσει και εγώ παθαίνω διαδοχικά διάφορα πολλαπλά τραύματα όταν αντιμετωπίζω νοητά -και ουχί ρεαλιστικά- αυτά τα "πλάσματα" της φαντασίας μου.
Εκεί εντοπίζω το πρόβλημα: στο "ουχί ρεαλιστικά".
Θέλω πολύ να "βγάλω" από μέσα μου αυτό που μου προξενεί η ακρόαση του "Lights", του "Munich" και του "Blood" αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο.
Any suggestions, δεκτές - θα τις προτιμούσα όμως αποτελεσματικές και εφικτές.

Cy-nnocence

2005-09-09T09:00:00.000-07:00

(Δεξιά, το εξώφυλλο(τελιστικό) του πιο cynnocent δίσκου(πι) της ζωής μου.
Electribe 101 - Electribal Memories.
Δεν έχεις λόγο(ριλα) να μην το έχεις)

Πρόσφατα η Λεσπριτία κατέβηκε από τους (ουζ)αιθέρες της και στη ροή(κσοπ) των α-λόγων της, μου επεσήμανε(στρα) μια διάσταση(μότητα) του χαρα(κώματα)κτήρα μου, την οποία δεν είχα εντο(σθια)πίσει.

Συγκεκριμένα(ngerie) μου είπε ότι διατηρώ(πιτα) μια αθωότητα(ψιά) και ταυτόχρονα(ldihnio) έναν κυνισμό(ll town boy) και το point(less) που έχω να κάνω είναι ότι σπάνια(κόπιτα) είμαστε σε θέση(μανση) να αναγνωρίσουμε(λα) πάνω(φόρια) μας λεπτές(ματα) αποχρώσεις(κεμπάμπ) που θεωρητικά(ρβουνα) είναι εμφανέσ(φραπε)τατες αλλά εμείς(tleto) δεν τις παρατηρούμε(λη).

Strange (phenomena) but true (lies).

Μπερδεύτηκα(ram).

Έχω χοντρό κόλλημα...

2005-09-07T14:47:00.000-07:00

...με τους νεορομαντικούς. Συγχωρέστε με.
Είναι το πρώτο ρεύμα στην ιστορία της popular culture με θιασώτες που εφηύραν μόνοι τους τον εαυτό τους. Μετά από αυτούς τίποτα δε θα ήταν ίδιο στο κεφάλαιο "pop star" στη μουσική ιστορία. Από τον Steve Strange και τον Tony Hadley και μετά όλοι οι pop stars έπρεπε να ανακαλύπτουν ένα σημείο διαφοροποίησης πάνω τους για να βγαίνουν στο προσκήνιο. Τέρμα τα παιδιά της διπλανής πόρτας των 70's.
Παρότι πήραν σαφή αμπάριζα από τους glam rockers, οι νεορομαντικοί δε μιμούνταν τους φαντεζί: απλά ήταν.
Μιλώντας περί escapist entertainment, οι νεορομαντικοί ήταν οι πρώτοι που έκαναν τον κόσμο τους πραγματικότητα στις στάχτες του post punk και στις απαρχές του έξαλλου ευρωπαϊκού clubbing.
Οι νεορομαντικοί ήταν πιερότοι, βικτωριανοί άνθρωποι - σκάκι, μαροκινοί πρίγκιπες και βενετσιάνικες κούκλες, βίωναν την εικόνα τους, το ρόλο και την απήχησή τους, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο subculture της pop.
Και τι τραγούδια...
Συστήνω ανεπιφύλακτα το βιβλίο αυτό ("The Look") μια άψογη έκθεση για το νεορομαντικό ρεύμα. Διαβάζεται εύκολα και με πολύ ενδιαφέρον, έχει αντίστοιχο lay out με το περιεχόμενό του και εξαντλεί το φαινόμενο από όλες του τις πλευρές: πολιτιστικές αναφορές και επιρροές των Νεορομαντικών, ολοκληρωμένη μουσική προσέγγιση, προεκτάσεις κ.λπ. συν τις καταπληκτικές σπάνιες φωτογραφίες.
Θα έλεγα ότι αποτελεί πρότυπο για επίδοξους συντάκτες - συγγραφείς που θέλουν να κάνουν ένα paper ή μια γαμάτη πραγματεία για ένα καλλιτεχνικό ρεύμα.
Tip: εδώ θα βρείτε το play list του Rusty Egan (των Ultravox και των Visage) όταν ήταν dj στο Blitz club. Θα εκπλαγείτε και θα ανακαλύψετε ότι δεν έχετε ούτε τα μισά από αυτά.
(Μιλάω για τους πορωμένους helpless music junkies).

Shattered Glass Reflects Elation
Reformation Reformation

Do you need them for ego or do you need them for sex...?

2005-09-06T12:49:00.000-07:00

Η Roisin Murphy από φίλο που παρακολούθησε το φεστιβάλ του Benicasim στην Ισπανία.

Πέρα από το ότι ο τίτλος του κουρασμένου αυτού blog είναι ένα quiz για τις γνώσεις σας (ο τελευταίος στίχος από ποιο ρεφρέν 80's hidden gem είναι;) θεωρώ ότι όσα κάνουμε σε αυτή τη ζωή (δεν ξέρω για την επόμενη...) είναι είτε για ego είτε για sex.
Τα πάντα είναι ego.
Τα πάντα είναι sex.
Το απόλυτο κίνητρο και ο απόλυτος προορισμός.

Όποιος προσπαθεί να ξεφύγει από αυτή τη δέσμευση (του ego και του sex) απολαμβάνει τον απόλυτο και διαρκή θαυμασμό μου.
Φαντάζομαι λοιπόν ότι δεν έχω και πολλούς θαυμαστές.
Αλλά ούτε και θαυμάζω και πολλούς όπως παλιότερα που νόμιζα...

Στης Κυριακής το ρ-aha-τι...

2005-09-04T06:42:00.000-07:00

...Ακούω χαλαρός και ήρεμος ένα sampler με επτά καινούρια τραγούδια των A-ha (το νέο τους album κυκλοφορεί Νοέμβρη).

Το "Celice" είναι ένα υπέροχο τραγούδι (δεν ξέρω καν ποιο θα είναι το comeback single τους), θυμίζει καλοζυμωμένα νεοκυματικά early '80s (ναι, μην περιμένετε ούτε "Summer Moved On", ούτε "Take On Me" φυσικά), ένα τραγούδι - θαύμα με τη φωνή του Morten θριαμβεύουσα στο πέρασμα των χρόνων - κάτω από στρώματα πρώιμης pin up Smash Hit-ιδας, super stardom στην Αμερική, διαζύγια, χωρισμούς και σκανδιναβικές υποσχέσεις (θυμόσαστε όλα το κύμα της scand-pop μετά από αυτούς;)

Μπράβο στη συνέπεια και την αξιοπρέπειά τους μέσα στο χρόνο - ποτέ δε έβγαλαν αηδίες. Κάποιες μετριότητες ίσως, όχι όμως ανοησίες.

Είκοσι χρόνια νιώθω ότι οι Aha είναι πάντα εκεί, μια σίγουρη δύναμη με τα ups και τα downs της, πάντα λιτοί με μια -καλώς εννοούμενη- άρεια αδρότητα.

Λένε ότι αρχές Νοέμβρη υπάρχει περίπτωση να έρθουν Αθήνα για live.

Αυτοί που αγαπούν τους Aha για αυτό που είναι (ένα θαυμάσιο pop group) και όχι για αυτό που εξυπηρετεί τις φαντασιώσεις τους (ένα gigolo team για τις ονειρώξεις των Duran-wise κοριτσιών και αγοριών κάθε ηλικίας) θα είναι η θερμότερη υποδοχή για αυτούς.

Αυτό το χειμώνα που έρχεται μην...

2005-08-29T13:00:00.000-07:00

...τολμήσει κανείς να με σηκώσει από το χαλί.

Αυτό το χειμώνα εκεί θα τη βγάλω - νομίζω το μόνο μέρος όπου μπορεί να γλυτώσει κανείς από τις Πέγκες Ζήνες αυτού του κόσμου.

Δέκα πράγματα που θα αποφύγω στη συγκεκριμένη γωνία είναι:

1. Ο βομβαρδισμός με τις Νίκες Κάρτσωνες αυτού του κόσμου από τηλεόραση και πανωλούθε. Εύχομαι μηδενικά νούμερα σε όλη την ελληνική τηλεόραση. Στάχτη και μπούρμπερη.

2. Ο έντεχνος εμετός. Όχι άλλη λυγμολαλιά. Έλεος. Ψοφήστε πια!

3. Τα λυγμόλαλα blogs από καλυμμένα "αθώα σπουργιτάκια". Ουστ συχαμούρες!

4. Το junk food. (Και το food γενικότερα. Έχετε ακούσει ποτέ το "βαρέθηκα να μασάω";)

5. Τις "αλήθειες που πονάνε". Καιρός να εγκαινιαστούν ως must, τα "ψέμματα που χαϊδεύουν". (Soundtrack: Maxwell "Urban Hang Suite").

6. Τις "σειρήνες" του στιλ "έλα, μόνο για ένα ποτό. Και γω βιάζομαι άλλωστε". Τι χρωστάω την επόμενη μέρα να κυκλοφορώ σαν πρωτοπαλίκαρο του Romero, από τοίχο σε τοίχο και να βρυχάμαι -όχι για αίμα- αλλά για καφεϊνη, η οποία ποτέ δεν είναι αρκετή;

7. Τα Σάββατα στο Αιολίς. Μα όλη η Αθήνα την ίδια ιδέα να έχει, ακριβώς την ίδια ώρα;

8. Τα παράδοξα σε αυτή τη μπουρδελοχώρα που λέγεται Ελλάδα. Η εναρκτήρια φράση "Δε μπορείς να φανταστείς τι μου συνέβη..." ακούγεται όλο και περισσσότερο στα κουρασμένα μου (από τους Audio Bullys) αυτιά.

9. Τα χωρίς λόγο τηλεφωνήματα. "Έλα, τι λέει;" "Τίποτα μωρέ, εδώ. Εσύ;" "Καλά και γω, όπως τα'ξερες." κ.ο.κ. επί ένα τέταρτο άνευ αποχρώντος. Έτσι, ένα σούρσιμο.

10. Τις σχέσεις κάθε είδους. Και όλα τα παρεπόμενά τους. Τα λόγια, τις εντάσεις, τα πείσματα, τα λόγια, τις πουστιές, τα παιχνίδια εξουσίας, τους εγωισμούς, τα λόγια... τα λόγια... Θέλετε να λέμε μόνο ελαφρότητες και υπέροχες ανοησίες; Μπορούμε, έτσι για αλλαγή, να μην κάνουμε θέμα το Παραμικρό;

Το πρωί της Πέμπτης στην αποβάθρα του ΗΣΑΠ...

2005-08-25T15:25:00.000-07:00

...στο σταθμό του Ηρακλείου, όσο περίμενα το τρένο, έπαιζε από τα ηχεία το "Moon Safari".
Μου ήρθε να αρχίσω να πηδάω από τη χαρά μου.
Μετά όμως γειώθηκα -όπως κάνω συχνά lately- όταν συνειδητοποίησα ότι:
1. Στην αποβάθρα στέκονταν άλλοι τέσσερις συνολικά άνθρωποι.
2. Η κυρία με το λιγδί μαλλί και τα πολλά χρυσά δαχτυλίδια και τη σακούλα Notos Galleries είμαι σίγουρος ότι δεν άκουγε καν ότι έπαιζε κάποια μουσική.
3. Ήταν νωρίς για να αρχίσω να παίρνω τηλέφωνα και να βάζω σε φίλους να ακούνε από το ηχείο αυτό που άκουγα και γω.
4. Το τρένο ήρθε πριν από το "Kelly Watch The Stars".
5. Μια αφίσα απέναντι στο σταθμό διαφήμιζε έναν έντεχνο σκυλά που θα τραγούδαγε σε ένα δημοτικό ανοιχτό θέατρο το Σεπτέμβριο.

Τι είπαμε ότι είναι η μουσική;
Shareware?

Cause I Gotta Have Faith...

2005-08-20T11:46:00.000-07:00

Ρυθμός είναι αυτό που ακούγεται στο καινούριο album της Faith Evans, "The First Lady" και συγκεκριμένα στo "I Don't Need It" όπου σαμπλάρεται με δόξα και τιμή το "Nights Over Egypt" των Jones Girls.

Αν πάρει το αυτί σας κάποιο bar που ακούγονται τραγούδια σαν το "I Don't Need It" ή το "Goin' Out" (featuring Pharrell & Pusha T) να μου το πείτε σας παρακαλώ.

Τώρα γιατί η Faith αποφάσισε ότι αυτή η κροκί σκια στο μάτι της (βαμμένο με τη λογική του πινέλου σε παντζούρι) είναι ό,τι πιο cool και αυτό το κοραλί κραγιόν (τύφλα να έχει η Βουγιουκλάκη...) είναι η αποθέωση του sexy, θα σας γελάσω.

Νομίζω όμως ότι r'n'b και τσουλοσύνη είναι αδέλφια δίδυμα και επιπλέον τα tattoo είναι μάλλον κληρονομιά του 2 Pac. Οπότε μη γελάτε.
Respect.

Να χαϊδεύω την κοιλιά μου...

2005-08-18T14:45:00.000-07:00

...βαρέθηκα, σε αμμουδερές παραλίες και σε ονειρεμένες πλαζ.
Η ζωή στην εξοχή είναι όμορφη πλην όμως αποχαυνωτική και όσα τζιτζίκια και αν συνομωτήσουν και όσο ψηλότερος (και πιο κοντινός για κάποιο σουρεαλιστικό λόγο, που δεν πολυπιάνω) και αν μου φαίνεται ο Ταϋγετος απέναντι, θα ήθελα να μυρίζω λίγο μπετόν στο πεζοδρόμιο κάθε μια στο τόσο.
Είμαι διεστραμμένος - το έχω αποδεχτεί - και αποφάσισα ότι είμαι και σνομπ, αλλά αυτό είναι άλλο post - και μου φαίνεται ότι απολαμβάνω τη διαστροφή μου.
Επίσης αποφάσισα ότι η καλύτερη θέση να κοιμάται κανείς, είναι στην παραλία ακουμπώντας το κεφάλι στη - χαϊδεμένη, κατά προτίμηση- κοιλιά κάποιου άλλου συγκολυμβητή ή απλά χασομέρη.
Δεν ξέρω πόσο ερωτικό σας φαίνεται αυτό...
Εμένα μου κάνει σαν το "Bare Necessities Of Life" που τραγουδάει και το alter ego μου.

Μπορείς να γράψεις ένα έντεχνο δίστιχο, αρκεί να...

2005-07-30T12:58:00.000-07:00

...περιέχει:

α. μια απειλή στον πρώτο στίχο μαζί με την ακύρωση αυτής της απειλής.

β. το όνομα ενός ποιητή ή πεζογράφου στο δεύτερο στίχο μαζί με την επίκληση αυτού ως αποτελεσματική άμυνα αυτής της απειλής...

Π.χ.

Χέστηκα και αν έκανες χιλιάρα στη μπιρίμπα
Έχω μες στη σκέψη μου τους στίχους του Σκαρίμπα.

Δε σε φοβάμαι που 'χεις μεγάλη μύτη
Έχω στα στήθη μου τα λόγια του Ελύτη.

Καιρός φέρνει τα λάχανα, καιρός τα παραπούλια
Αν έχεις μες στα στήθια σου, λόγια της Γιαννατσούλια

Δε σε φοβάμαι που μου τρως τον ταραμά
Έχω στα στήθια μου τα λόγια του Παλαμά.

Θα παλέψω με τον πόνο και το χωρισμό κατόπιν
Θα 'χω σύμμαχο το χρόνο και λαλιές του Μπέρνι Τόπιν

Αν του δονητή σου χαλάσει το μοτέρ
Τι να σου κάνει τότε κι ο δόλιος ο Μποντλέρ;

Όσο κι αν είσαι απίθανη
Μοιάζεις με την Τίφανι

Έχεις μια φύση άυλη
Σαν τα ρεφρέν της Κάιλι...

Κ.ο.κ...

Πόσα πρόσωπα μπορεί να πάρει η φρίκη;

2005-07-29T11:14:00.000-07:00

Ρίξτε μια ματιά σε αυτήν την εικόνα και μετά σε αυτό το site:
http://porktornado.diaryland.com/albumcover.html
Αναρωτηθείτε τώρα: πόσα πρόσωπα μπορεί να πάρει η φρίκη;

Μα τι γράφεις;

2005-07-25T13:26:00.000-07:00

...Ψαραλυκή Β'.

Πολλοί.

Ντάλα.

Αίσθημα φυγής και "αυτόματης γραφής"...

- "...Πάω να γράψω λίγο πιο πέρα. Θα τα πούμε σε τρία τέταρτα περίπου..."

- "Πού πας δηλαδή;"
-
"Λίγο πιο κάτω, ρε παιδί μου... Εκεί στο βράχο."
- "Και τι θα γράψεις, δηλαδή;"

- "Ε, θα γράψω... Ό,τι βλέπω..."

- "Μα τι θα δεις εκεί... Μια γριά είναι, που πλένει τα πόδια της..."

- "..."

- "Κάτσε δω ρε παιδί μου..."

- "...Δε θα αργήσω."

- "Δε σε καταλαβαίνω."

- "..."

Blood runs through your veins
Τhat's where our similarity ends

Blood runs through our veins
There's nothing believable in being honest

So cover your lies up
With another promise

Ε ρε γαμώτο
Ποτέ δε θα μάθω...
Ποτέ δε θα καταλάβουν.
:-(

Precious

2005-07-20T16:03:00.000-07:00

Άκουσα το "Precious" των Depeche Mode... είναι το καινούριο τους τραγούδι... έμαθα ότι είναι τραγούδι του Dave Gahan... είναι ένα αριστούργημα... ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ... Με κάνει να θυμάμαι τους λόγους που άρχισα να ακούω μουσική... Το καινούριο τραγούδι των Depeche Mode είναι τέλειο... Σε κάνει να τα βλέπεις αλλιώς... "Look What They've Done To You..." Είναι κυριολεκτικό και καίριο... all weather romantic... με αυτή τη φωνή και αυτό το ρεφρέν... Το καινούριο τραγούδι των Depeche Mode σε κάνει να ξαναπιστεύεις σε όλα αυτά που απογοητεύτηκες επειδή σε πρόδωσαν... Αλλά χαίρεσαι (και ησυχάζεις...) με ένα διαστροφικό τρόπο που είναι ακόμα ζωντανά... Το album λέγεται "Playing The Angel" και ξέρουν αυτοί που πρέπει τι λέει ο τίτλος.

Τι μου προκαλεί γέλια

2005-07-18T09:38:00.000-07:00

Θέλω να σας πω με τι γελάω lately, πάρα πολύ για λόγους που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Επίσης, εν γένει θέλω κάποια στιγμή να μου εξηγήσει κάποιος γιατί γελάμε (και μη με παραπέμψετε στο Focus. Δε με καλύπτει.)

1. Γελάω πάρα πολύ με την ατάκα του Νένε στην παρουσίασή του της Eurovision 2005 (Athens Voice), "στον τραγουδιστή της Κροατίας (αριστερά) θες για κάποιο λόγο να πας να του ζητήσεις συγνώμη".
Γελάω ακόμη με αυτό.
Μόνος μου.
Στο μετρό.
Στο δρόμο.
Παντού.
Ακόμη και τόσους μήνες μετά.

2. Γελάω με κάτι κορίτσια στο εξώφυλλο του κυριακάτικου τηλεοπτικού του Βήματος που λένε κάτι ατάκες - headlines:
"Είμαι πολύ μαμόθρευτη. Σε σημείο λεσβειακού οιδιπόδειου."
"Νιώθω σαν τη Ρόζα Λούξεμπουργκ της κρεβατοκάμαρας."
"Πιστεύω ότι η τέχνη του σινεμά είναι σαν το σπανακόρυζο. Όλα έχουν να κάνουν με το άνιθο."
"Βλέπω υστερικά ειδήσεις. Με συγκλονίζει όταν παρακολουθώ τις χειροδικίες των μαλαισιανών βουλευτών."
"Η τηλεόραση είναι η τέταρτη εξουσία" (έλα!)
Το πιάσατε το στιλ.
Μόνο που για να γελάω πιο γοερά πρέπει να είναι παντελώς άγνωστες, να μην τις έχει πιάσει πουθενά το μάτι μου. Με ονόματα όπως:
Ευαγγελία Σιζάκη - Με δύναμη από την Κρήτη
Σουζάνα Ντορφάουμερ - Νιώθω πιο ελληνίδα από τις ντόπιες.
Τέτη Τσίλη - Τα Καλιστεία ήταν μόνο η αρχή.
Ρένα Πλατυβασίλη - Τουρκάλα στην οθόνη, οδοντοτεχνίτης στην καρδιά.

3. Γελάω πολύ με κάτι μεσόκοπες κυρίες στο σούπερ μάρκετ που με κόβουν από πάνω μέχρι κάτω, βλέποντάς με αξύριστο, αγουροξυπνημένο, χωρίς να κρατάω καλάθι, με στοιβαγμένα στα χέρια, απορυπαντικά, τυριά, φρούτα και φουντούνια (είμαι εξαρτημένος). Βερμούδα στραβοβαλμένη, λοφίο από το "κερί" στο μαλλί που δεν πολυέπιασε και φανέλα από την οποία μόνο βινεγκρέτ λείπει για να γίνει το τέλειο patchwork λεκέδων. Το βλέμα τους σα σκάνερ μέχρι να πουν το πολυπόθητο, σαστισμένο και ελαφρώς τρομαγμένο: "Παρακαλώ, περάστε..." δίνοντάς μου τη θέση τους στο ταμείο.
:-)
"Ευχαριστώ."

4. Γελάω απίστευτα με τη σκύλα μου τη Φρίντα.
Ώρες ώρες χαίρεται τόσο πολύ που θεωρεί πολύ χαρούμενο σημάδι, το να τρέχει μονόπαντα σα να έχει πάθει εγκεφαλικό, κάτι σαν κατσίκι on acid και να καταλήγει με ένα "ζντούούούβ" πάνω στην πόρτα ενός παρκαρισμένου αυτοκινήτου με το αυτί όρθιο και κολλημένο κάθετα στο αμάξι.
Η θεά της ευφορικής ανοησίας.
Επίσης γελάω με όλα τα σκυλιά σε κάθε πιθανή στάση που παίρνουν - έχω διπλοτσεκάρει ότι είναι το καλύτερό μου ψυχοθεραπευτικά.

5. Γελάω πολύ με τη Μ. και τη Β. όταν είναι ταυτόχρονα μεθυσμένες.
Unique εμπειρία.
Θυμόσαστε στο "Party" του Peter Sellers αυτή με την τιάρα στο κεφάλι; (είναι η Μ.)
Από την ίδια ταινία θυμόσαστε αυτή που παράπαιε by the pool χορεύοντας, με μίνι; (είναι η Β.).
Αναπτύσσουν μια απίστευτη χημεία και είναι πραγματικά σα να βλέπεις το swingin' London μπροστά στα μάτια σου! Παρότι με το Βούτσινο είχαμε μια near fatal experience μαζί τους στην Πάτρα (υπό τους ήχους του "Marianne" του Leonard Cohen και τις δύο τους να χορεύουν στο τιμόνι με μένα και το Θανάση να κοιταζόμαστε έντρομοι στις πίσω θέσεις απεγνωσμένα)!

Βαριέμαι πάρα πολύ

2005-07-14T14:37:00.000-07:00

Υπάρχουν στιγμές που βαριέμαι τόσο πολύ που:

- κοιτάζω το ψυγείο και περιμένω να ανοίξει μόνο του και νάρθει το παγούρι με το νερό στο στόμα μου.

- το τηλεκοντρόλ απέχει πέντε εκατοστά από το χέρι μου και δε διανοούμαι να κουνήσω ούτε καν τους τρεις μικρό-μύες που χρειάζεται να το πιάσω.

- η γάτα (η Ρόζα, δηλαδή, γιατί η Λουκούμη είναι ήσυχη) νιαουρίζει υστερικά έξω από το τζάμι και την κοιτάω με το απαθές βλέμμα του απαθούς λοβοτομημένου σαδιστή και ούτε κουβέντα να σηκωθώ να την ταίσω να φαρμακώσει και να το βουλώσει το στόμα της που έχει πέσει σε λούπα νιάου και νιάου.

- σκέφτομαι τις δουλειές της επόμενης μέρας που πρέπει να πεταχτώ σαν αίλουρος από το κρεβάτι στις οκτώ παρά είκοσι το πρωί για να τις προλάβω όλες και το μόνο που κάνω είναι να ανοιγοκλείσω το βλέφαρο (το ένα, μόνο, γιατί το άλλο απεργεί) και να γυρίσω αργά τρεις ίντσες δεξιά το κεφάλι σε μια υπεράνθρωπη προσπάθεια να διώξω τη σκέψη των πολλών δουλειών. (Φυσικά την επόμενη μέρα ξυπνάω δώδεκα παρά είκοσι και το μόνο που κάνω μέχρι τις δύο και τέταρτο είναι να σούρνομαι ως την κουζίνα μπας και βρω καφείνη.)

- κοιτάζω με τρόμο και απόγνωση τα άπλυτα να σωρώνονται σε μια καρέκλα και μου φαίνεται ότι θα πρέπει να με πνίξει το βουναλάκι για να αξιωθώ να τα πάω μέχρι το πλυντήριο. (Σα δοκιμασία στο Fear Factor).

Είμαι τόσο helpless ή αυτό είναι το φυσιολογικό;

10 Songs to Never -NEVER- Ever Press Play (Especially for the Fucking Hours)

2005-07-11T12:34:00.000-07:00

01. Marty Balin * Hearts
02. Roxy Music * Let's Stick Together
03. Queen * I Want To Break Free
04. Joe Cocker * You Can Leave Your Hat On
05. Mary Hopkin * Those Were The Days
06. Nilsson * Without You
07. Phil Collins * Wish It Would Rain
08. Bryan Adams * Everything I Do (I Do It For You)
09. No Doubt * Don't Speak
10. Kirka * The Sadness In Your Eyes

10 Songs for Fucking

2005-07-09T11:31:00.000-07:00

01. Alpha * Sometimes Later
02. Ultravox * Mister X
03. Marden Hill * Oh Constance
04. This Mortal Coil * Kangaroo
05. Stranglers * The Raven
06. Editors * Blood
07. Suede * The Two Of Us
08. Aerosmith * Dream On
09. Magazine * The Great Man's Secret
10. Antenna * Achilles