Wednesday, May 24, 2006

 

Αυτό το blog...

...ολοκλήρωσε τη θητεία του.

Ήρθε η ώρα να κοιμηθεί στο λήθαργο της μπλογκόσφαιρας.

Αυτό το blog ευχαριστεί όλους.

Sunday, May 14, 2006

 

Κυριακάτικη σιωπή

Ο κυριακάτικος καφές μετά το ξύπνημα που μοιάζει με fade in είναι ένα ιερό και βασανιστικό πράγμα που σε παρασύρει σχεδόν σαδιστικά σε ένα μαλακισμένο και σουρεαλιστικό ρυάκι σκέψεων.

Είναι σκέψεις που δεν έχουν τόσο να κάνουν με τις άλλες σκέψεις -αυτές της εβδομάδας. Έχουν να κάνουν με πιο βαθιά και πολύ πιο προσωπικά θέματα σχετικά με το πού πας ("ρε έρμε"), τι σκατά θες επιτέλους ("ρε αλλοπρόσαλλε μαλάκα") και πότε θα βάψεις αυτόν τον τοίχο ("έχει γίνει μπουρδέλο").

Πίνοντας καφέ αμίλητος (κατά προτίμηση... Σεβαστείτε το και μην επιτίθεστε στα τηλέφωνα) με πρησμένα μάτια, το βλέμμα σου (κάθε άλλο παρά σπιρτόζο και sexy, πρωί - πρωί στη μια και είκοσι) κάνει απέναντί σου ένα αργό, λίγο ανεύθυνο traveling πάνω στις ράχες των βιβλίων (από τα αριστερά προς τα δεξιά) και θυμάσαι όλα εκείνα που δεν έχεις ακόμα διαβάσει ενώ σκιζόσουν από ενθουσιασμό όταν τα αποκτούσες ("Τέλεια! Έψαχνα τόσο καιρό το καινούριο του Peter Shapiro!")

Κοιτάζεις λίγο παραιτημένα τα cds, ειδικά αυτά που δεν έχουν ακόμα ξεφορτωθεί την προστατευτική ζελατίνα του πολυκαταστήματος (φασκιωμένα σφιχτά, σαν να κρύβουν μέσα τους θανατηφόρι ιό) και σε πιάνει ένας καημός, τύπου και καλά, υπαρξιακός ("Γιατί το πήρα τώρα, εγώ αυτό...") Αντί να τον αντιμετωπίσεις φυσικά, γυρίζεις το κεφάλι σου αλλού και το μάτι σου πέφτει στα περιοδικά... Εκεί τώρα δεν έχεις καμία τύχη...

Σηκώνεσαι σαν yeti... προχωράς προς το cd player... Πατάς το play. Μέσα έχει ξεμείνει το καινούριο των Secret Machines... Είναι καλό τώρα αυτό; Η κούπα με τον καφέ έχει ξάφνου αδειάσει. Δεν είναι ασύλληπτα βασανιστικό να τελειώνει ο καφές στην κούπα, όταν αυτό που πραγματικά θες είναι άλλη μια κολυμπήθρα από το αγαπημένο μαυροζούμι;

Στέκεσαι για λίγο μετέωρος όρθιος... Δεν ξέρεις αν πρέπει να πας προς την τουαλέτα ή προς την κουζίνα. Τα βρίσκεις και τα δύο μάταια. Σαβουριάζεσαι στον καναπέ.

Και ξεκινάς από την αρχή, κοιτώντας το ρολόι: 16:42...

Tuesday, May 09, 2006

 

Δεκαπέντε χρόνια πριν...


...το Νοέμβριο του 1991, στο περιοδικό Κλικ, ο Γιώργος Πανόπουλος και η Σοφία Κιντή έγραψαν ένα θέμα για το πώς θα ήταν η ζωή ενός νοικοκυριού αν συνέβαιναν όλα αυτά που βλέπαμε -τότε- στις διαφημίσεις.

Μεταφέρω ένα απόσπασμα:

Πρωινό, δηλαδή Breakfast:
Κάποιος αόρατος πλακατζής φτιάχνει κάθε πρωί στο τραπέζι, το κέφι της οικογένειας.
Όλοι γελάνε διαρκώς, χωρίς κανείς να έχει πει αστείο στον άλλον.
Αλλά και το πρόγευμα θυμίζει τουλάχιστον Μεγάλο Φαγοπότι.
Οι φρυγανιές είναι εννιάσπορες το λιγότερο, με εννιά σπόρους δημητριακών ή Elite σίτου με σουσάμι και όπως πάντα στη διαφανή συσκευασία, για να βλέπετε τι αγοράζετε.
Το γάλα Δέλτα δεν το αγοράζουν γιατί φτάνει μόνο του στο ψυγείο τους μέσα σε λίγες ώρες και ο καφές έχει έρθει μόλις από τη Βραζιλία, φρεσκοκαβουρντισμένος, ψιλοκομμένος, φρεσκοαλεσμένος, πιο φρέσκος δε γίνεται.
(Τη Βραζιλιάνα που τον έφερε δεν τη βλέπουμε γιατί είχε επειγόντως πρόγραμμα μάμπο στις φυτείες του Αμαζονίου)
Η Κατερίνα ρωτάει συνέχεια "γιατί μαμά;" δείχνοντας το άλλο δίδυμο και η Χαρούλα με στοργή απαντάει:
"Γιατί το Neslac είναι το μόνο γάλα ειδικά τροποποιημένο για μικρά παιδιά. Το 'πιες κιόλας;"
"Γιατί μαμά;"
"Γιατί μαμά, τα παιδιά του Neslac είναι ζωηρά,"
παρεμβαίνει ο Νίκος.
Τότε όμως η Χαρούλα βλέπει τη Μικρή Ολλανδέζα που φόρεσε τα καλά της, συγκινείται και ανακοινώνει στην οικογένεια:
"Αν πρόκειται για το γάλα του παιδιού μου, έχω απαιτήσεις. Κανένας συμβιβασμός."
Αυτή ακριβώς τη στιγμή, ένα τρελό κέφι συνεπαίρνει τη μικρή Κατερίνα.
"ΚΑΙ: Ήλθε το Alsachoco, choco, choco...", τραγουδάει και χορεύει σαν την Carmen Miranda, ενώ οι γονείς της την κοιτάνε με γλυκιά συγκατάβαση για να μην της δημιουργήσουν ψυχικό τραύμα.

Η Άννα ξαφνικά σκέφτεται μήπως το σαμπουάν που χρησιμοποιεί χαλαρώνει την περμανάντ της.
Τρέχει στο μπάνιο και τσακίζει το Affinity αλλά έτσι χάνει το πρόγευμα και τη βγάζει με croissant Seven Days για να γεμίσει η μέρα της με γεύση, μπανάνα Chiquita γιατί έχει μπλε ετικέτα, άρα είναι σινιέ, 2 - 3 γαριδάκια τεράστια σε μέγεθος και σε απόλαυση, τσίχλες Trident γιατί υπάρχουν εκατομμύρια λόγοι για τους οποίους την εμπιστεύεται και αυτή τη στιγμή, δείχνει χαμογελώντας στην οικογένειά της τους 32 χωρίς τους φρονιμίτες.
Τέλος, επειδή έχει πολλά να κάνει, πίνει ένα Βλάχας ελαφρύ, οπότε είναι αναγκασμένη να κάνει μια πεντάλεπτη ιππασία με τον Ψαρρή στην αυλή, φορώντας πλουμιστά λευκά.

Όταν εμφανίζεται ο Παναγιώτης, κρατάει το κλειδί της πιο απίθανης μανίας και προσκαλεί την οικογένεια στην Zwanomania.
Δεν βρίσκει όμως τη φανέλα του μπάσκετ.
"Μαμά πού είναι η φανέλα του μπάσκετ;"
"Είναι άπλυτη. Αύριο θα βάλω πλυντήριο."
"Μα βρε μαμά, σήμερα είναι ο μεγάλος αγώνας!"

"Θεέ μου! Σήμερα; Τέτοια ώρα, τι μπορείς να κάνεις;"

Σε δυόμισυ δευτερόλεπτα η μητέρα βάζει τρίποντο με ένα Persil Express και μένει υποχρεωμένη με την ευγένεια του νέου πλυντηρίου Philips, οπότε χαϊδεύει ένα κουνέλι που κυκλοφορεί στο σπίτι και είναι φίλος του "γεια σας, είμαι το Cajoline" (που τραγουδάει συνέχεια το Killing Me Softly).

Η κόρνα του σχολικού χτυπάει για τα δίδυμα.
Το ένα κρατάει τσάντα Βέγγος, το άλλο Κοντογιαννίδης.
Ο Νίκος τα συνοδεύει στο σχολικό λέγοντας στο μικρότερο (κατά 5 λεπτά) από τα δύο:
"Το μέλλον σε περιμένει, μικρούλη μου.
Κράτα το χέρι μου και μη φοβάσαι τίποτα."
Έπειτα με φωνή βαρύτονου τραγουδάει αμέριμνα
"Γά-λα Βλά-χας Ε-βα-πο-ρέ,
Με-γα-λώ-νει, με-γα-λώ-νει (δις) γε-ρά παι-διάάάάά...
Με τη Nestle είμαι σίγουρος.
Για σένα."


Μόνο το ένα μπαίνει στο σχολικό.
Το άλλο πηγαίνει για κοπάνα σ' έναν ήλιο από φελιζόλ.
Ο Νίκος περιμένει την Κατερίνα να σκαρφαλώσει στον ήλιο, βάζει Friskies στο σκυλί, δίνοντάς του μια στον πισινό γιατί, εκτός από ισορροπημένη τροφή που του αρέσει πολύ, χρειάζεται και αγάπη.
Τέλος, φιλώντας τη Χαρούλα, φεύγει με το νέο Favorite Ecotronic που είναι και πολύ αυτοκίνητο.
Οι δρόμοι της οικογένειας χωρίζουν.

Monday, May 08, 2006

 

Κάνει βάρος...

...ή εγώ βαριέμαι;

Saturday, May 06, 2006

 

The Proposition

Η ταινία με το περιβόητο σενάριο του Cave είναι ένα στιλιστικό western εκδίκησης με πάρα πάρα πολλές μύγες και μονότονες "ξανθές" εκτάσεις από την αυστραλιανή ενδοχώρα. Με στερεοτυπικούς χαρακτήρες και αγέροχες ερμηνείες. Με ωραίες δύσεις και την απεικόνιση μιας πρόωρης μορφής κοινωνίας που παραπαίει.

Σκεφτόμουν ότι το Proposition είναι μια αντανάκλαση αυτού που είναι και ο Cave σήμερα: ένα στιλιζαρισμένο δημιούργημα που γνωρίζει βαθιά τους κώδικες της απήχησής του. Τους εκμεταλλεύεται και όσο του αποδίδουν, ασχολείται μαζί τους.

Κατέχει καλά τη "βρωμιά" (όπως filth) και αποπνέει υποβλητικά τη "μανία" (όπως fury). Μια καλοεκτελεσμένη σπουδή είναι πάνω στη μανιέρα του είδους. Συγκινησιακά όμως είναι "κρύο ψάρι".

Wednesday, May 03, 2006

 

Μοντέρνοι Ήρωες


...Από πετριά καθαρά, μεταφράζω το βιβλίο του Dave Rimmer, "New Romantics: The Look".

Από ένα κεφάλαιο λοιπόν, με τίτλο "Ρούχα για Ήρωες" μεταφέρω το κάτωθι απόσπασμα.

Daniel Boorstin υποστήριζε στο Image του 1961, ένα δοκίμιό του για τη γενιά των μαζικών μέσων ενημέρωσης ότι ο Ήρωας έχει αντικατασταθεί από τη Διασημότητα. Ούτε καλός ούτε κακός, ούτε σπουδαίος ούτε κοινός, ο Διάσημος αποτελεί ένα είδος ταυτολογίας: “ένα πρόσωπο που είναι γνωστό για την διασημότητά του.” Δεν είναι καινούριο ως φαινόμενο. Ο Dr. Livingstone ή ο Lawrence της Αραβίας ήταν δημιουργήματα των μαζικών μέσων ενημέρωσης, κάθε στοιχείο τους αλλά και το σύνολο των επιτευγμάτων τους. Ακόμα και σύγχρονοι ήρωες όπως ο Nelson Mandela ή ο Aung San Suu Kyi κρατήθηκαν ζωντανοί κατά τη διάρκεια των σκοτεινών ημερών τουλάχιστον εν μέρει, εξαιτίας της προσοχής που έδειχναν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης. Δε χρειάζονται όμως πραγματικά, τίποτα αληθινά επιτεύγματα. Το να είσαι διάσημος είναι αρκετό ώστε να κερδίσεις στα φώτα της δημοσιότητας και να παραμείνεις εκεί. Η ισχύς τους δεν προσμετράται με σπουδαία κατορθώματα αλλά από το βάρος των αποκομμάτων του Τύπου. Ο ήρωας ήταν ένας μεγάλος άντρας. Ο διάσημος είναι απλά ένα μεγάλο όνομα. “Αν οι ζωές τους είναι άδειες από δραματικά γεγονότα ή επιτεύγματα, αυτό συμβαίνει απλά, όπως θα περιμέναμε, επειδή δεν είναι γνωστοί για δραματικά γεγονότα ή επιτεύγματα. Είναι διασημότητες. Η μόνη τους αξίωση στη φήμη είναι η ίδια η φήμη τους. Είναι θρυλικοί για τη θρυλικότητά τους.”

Δε θέλω να τη ζω αυτή την εποχή.

Thursday, April 27, 2006

 

Σκιές Λεσπριτίας


...Έτσι όπως με κοιτάς μου έρχεται να σου ζητήσω συγνώμη...

_____________________________

- Δεν είναι media whore. Είναι απλά ανασφαλής.
- Τον υπερασπίζομαι παντού. Τον πιστεύω.
- Καμία σχέση με killer. Τον ξέρω δύο χρόνια.

___________________________________________

- Οι Τοξότες δίνετε την αίσθηση ότι είστε έτοιμοι να ακούστε τα προβλήματα όλων.
- Μα είμαστε...
- Όλοι ψευδαισθάνονται ότι είστε για αυτούς.
- Ευτυχώς δεν έχουν όλοι το δικό σου i.q.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

eXTReMe Tracker